๐ De Eenhoorn in ons bewustzijn: over de stier, de koe en de overstijging van de dualiteit.
Gisteren had ik een bijzondere sessie met een cliรซnt. Wat zich ontvouwde, raakte aan een collectieve wond die velen van ons dragen, vaak onbewust. Het was een innerlijke reis langs vergeten pijn, oeroude verschuivingen in ons mens-zijn, en de mogelijkheid tot heling voorbij het bekende.
Tijdens de sessie kwamen we terecht in een herinnering van de ziel โ een moment in de menselijke geschiedenis waarin de zachte bedding van een matriarchale samenleving werd ingeruild voor de harde lijn van patriarchale overheersing. Van het vrouwelijke intuรฏtieve naar de mannelijke ratio. Die overgang was niet zacht. Niet geleidelijk. Ze werd ervaren als een breuk, een geweld, een inslag.
Mijn cliรซnt zag een krachtige stier voor ogen verschijnen, symbool van mannelijke oerkracht, die haar eigen stoffelijk overschot vertrapte. Het beeld was rauw, confronterend. En tochโฆ voelde ze: dit was geen fout. Dit was onderdeel van het leerpad dat de ziel had gekozen. We moesten ver weg raken van de moederlijke omhelzing om ooit vrijwillig, bewust, terug te keren naar de liefde die alles omvat, in de voortdurende cyclus van de evolutie van bewustzijn en ervaring. Het grote Spel.
De wond van dit trauma lag niet alleen in het verlies, maar vooral in de ervaring van afgescheidenheid. In het vergeten van de eenheid. In het vasthouden aan รฉรฉn pool van het bestaan โ man of vrouw, denken of voelen, linker- of rechterhersenhelft.
En precies bij dat besef begon de heling.
We vergaven de stier (alpha) en brachten hem met de koe (omega) samen in bewustzijn. Niet als tegenpolen, maar als complementaire krachten die samen het geheel vormen. We riepen de verbinding aan tussen links en rechts, hoofd en hart, daadkracht en overgave, structuur en stroming. En op het moment dat deze polariteiten in haar systeem in balans kwamen, gebeurde het wonder: ze glimlachte en zei stilletjes:
โDe koe en de stier gaan beiden op in een eenhoornโฆ die huppelt vrolijk rond, lijkt wel te dansen.โ
De eenhoorn โ dat magische wezen dat in zoveel oude verhalen symbool staat voor zuiverheid, waarheid en de eenheid voorbij tegenstellingen. In de alchemie wordt hij gezien als het kind van het heilige huwelijk tussen mannelijke en vrouwelijke essentie. En in het sterrenbeeld Monoceros, dat zich in de nachtelijke hemel tussen Orion en Canis Major verschuilt, leeft zijn mystiek voort. Tussen alle stelsen van de dierenriem bestaat er slechts รฉรฉn stelsel van een mytisch wezen; de eenhoorn. Waarom zou dat zijn?
Monoceros is Grieks voor โรฉรฉn hoornโ. Dit sterrenstelsel is niet, zoals de anderen, fel en helder aan de hemel te zien, maar eerder als een nevel, rijk aan verborgen schatten. Net als de eenheid in onszelf. Je moet weten waar je moet kijken. Je moet bereid zijn om het donker in te gaan, om het licht te kunnen ontwaren.
Mijn overtuiging is dat het precies de zin van ons leven beschrijft: De reis van afgescheidenheid naar eenheid.
Van dualiteit naar heelheid.
Van de gebroken moeder naar de herrezen mens. En onderweg op die reis zal dan op gegeven moment bij iedereen de eenhoorn het bewustzijn binnen huppelen. Als dat bij jou gebeurt, zul je dan ook in het leven meedansen…net als ik?
โจ Ter overwegingโฆ
Waar in jouw leven voel jij de scheiding tussen hoofd en hart, tussen kracht en zachtheid? Durf je de uitnodiging aan te nemen om beiden te omarmen, en zo ruimte te maken voor dat wat voorbij de tegenstelling ligt?
Misschien fluistert er diep vanbinnen al een eenhoorn naar je. Niet als iets buiten jezelf, maar als een levend symbool van het herinneren van wie je werkelijk bent.
Wil je begeleiding op deze reis van terugkeer naar eenheid?
In mijn praktijk werk ik met mensen die verlangen naar heling op zielsniveau, voorbij symptoombestrijding, richting wezenlijke transformatie.
Voel je welkom. โค๏ธ
Geef een reactie