Gisteren, zaterdagmiddag aan het einde van dag, werden we abrupt overvallen door een enorme rukwind. Eerst uit het westen, maar daarna ineens noord, een soort van kwart-tornado. Ook al was er storm aangekondigd, was het er onverwacht met een immense kracht die schrik aanjoeg en ons nederig deed beseffen hoe nietig we zijn. “Dit is echt heel erg!” hoorde ik een buurvrouw door de houten muren van ons huis heen uitroepen.
Ik werkte net in mijn praktijk aan mijn boek, onderdeel van een plan van aanpak voor een revolutie in de gezondheidszorg, toen ik opschrok door de zuigende kracht van luchtverplaatsing en het gegier van wind door de open ramen op de bovenverdieping. Snel schoot ik mijn kamertje uit om ze te sluiten. Bij het sluiten van het zijraam in de slaapkamer beangstigde me de aanblik van de strijd van de takken van onze honderd jaar oude kastanjeboom. Ze trotseerden nauwelijks het geweld. De meter-brede stam veerde elastisch heen en weer. “Hou vol, hรจ,” moedigde ik mijn gemoedelijke vriend nog even aan, “Niet omvallen, hoor.” Wat een oerkracht was dit!
Met het sluiten van de ramen keerde de rust weer ietsje terug in huis en daarmee ook in mezelf. Ik keerde terug naar mijn bureau en ging zitten terwijl mijn blik nu afdwaalde naar de evenoude kastanje van de achterburen. Die was dezelfde strijd met de elementen aan het voeren. Ik bewonderde nogmaals de letterlijke veerkracht van de oude bomen en dwaalde in gedachten af naar de tijd dat ze geplant waren. Wat zouden deze reuzen intussen allemaal hebben meegemaakt? En zouden ze daar eigenlijk iets van vinden? Ik werd opgeschrikt uit mijn mijmeringen door een geluid dat van boven kwam. Een groep van twaalf ganzen hing daar stil in de lucht, precies boven mijn kantelraam. Geen vleugelslag , geen wijziging van richting, maar compleet stil, dreven ze en bleven ze hangen.
Gefascineerd door hun skills zich niet te laten meevoeren, bleef ik ze gadeslaan. Zonder moeite volledig in control, terwijl het geweld van de natuur om hen heen raasde, deden ze me een waardevolle les beseffen. Eentje die ik eigenlijk al kende, maar die de ganzen treffend aan me uitbeeldden: Dat het belangrijk is om even stil te zijn als mijn wereld aan het razen is. Er geen energie aan te verspillen. In mijn hoofd of om me heen. Even niets doen, niets denken. De chaos tijd en ruimte geven om tot rust te komen. Langs me heen te laten gaan. Totdat een veilige plek zich aandient om te landen. Met vaste grond onder de voeten verder gaan.
Ik nam de les ter harte en liet de boel even de boel terwijl de wind, net zo kortstondig als die was opgekomen, afnam en de ganzen langzaam uit beeld dreven. Meteen ontstond er iets. In die tijd van even niks, in de oneindige wijsheid van de leegte, herkende ik de ruimte in mezelf. Mijn veilige plek. Voor antwoorden en flow. Voor de afstamming met wie ik werkelijk ben. De kalibratie. En ik merkte dat ik dit lang niet zo gevoeld had. Die ruimte veel te weinig had toegestaan. Mezelf de tijd niet had gegund. ย Waarom? Vanwege de automatische piloot. 24-uur doorgaan. Presteren, creรซren en denken. Doen. In vaste patronen, naar het ritme van mijn dagelijkse routine.
Dank aan de ganzen die de razende wind zo moeiteloos wisten te trotseren, want ik was vergeten hoe het moest. Even het hoofd uit te zetten en me laten drijven op de wind, in mijn eigen ruimte.
ย Wist je dat gemiddeld 95% van ons dagelijks denken en handelen onbewust is? En dat we met dat onbewuste gedrag diepe paden en banen inslijten in onze hersenen? Die ons automatisch laten reageren, denken en doen? En dat we daarmee onbewust belangrijke signalen aan ons lichaam afgeven, over hoe we onszelf zien en wat we belangrijk vinden? We leggen er vitale energie mee vast in blokkades die onze biologische flow aanzienlijk in de weg kunnen staan. Waardoor ziekte kan ontstaan. Wist je dat niet? Dan hebben de ganzen bij deze ook jou een belangrijke les geleerd. Het deed me herinneren aan een oefening die ik ooit van Eckhart Tolle heb geleerd. Misschien kan deze jou ook helpen;
Ga zitten met je voeten plat op de grond. Strek je armen uit en sluit je ogen. Stel jezelf dan nu de vraag: “Hoe weet ik waar mijn handen zijn, als ik niets aanraak en ze niet beweeg?” Voel je hoe meteen je aandacht naar je handen gaat? Je energie zich daar concentreert en je direct uit je hoofd bent? Lekker hรจ? Probeer dit vaker dan eensย te doen. Je zult merken dat het dan vanzelf makkelijker wordt om uit je hoofd te raken. Want je hebt door de oefening een nieuw patroon aangeleerd. Gewoon een kwestie van trainen. Voor de ruimte in jezelf.
Mocht je nu ondanks deze oefening toch last hebben van een druk hoofd, of lukt het je niet je aandacht te verleggen? Dan kan het zijn dat er sprake is van vastzittende energie. Waarschijnlijk heb je dan even hulp nodig om die ruimte in jezelf weer terug te vinden. Ik zou je daarbij kunnen helpen vanuit de praktijk. Dan kunnen we eraan werken je blokkades op te heffen en je vitale energie weer te laten stromen. Zodat je van daaruit de afstemming met jezelf weer op kunt pakken. Je vleugels weer kunt uitslaan. Neem voor een afspraak even contact op via de site, of reageer op dit bericht.
Ik wens je intussen alle ruimte en alle rust om je koers uit te zetten en je vleugels uit slaan. Een fijne zondag.
Liefs, Ariane
๐
Afbeelding: “Stillness in the movement” van Jean-Luc Bozolli.
Meer info: www.eyewithin.com
Geef een reactie